Sign in or 
Share this
Indeks osób
Blaise (Błażej) Pascal (1623-62), - to francuski matematyk, fizyk, filozof i pisarz o dość oryginalnych poglądach. Z jednej strony przyjmował za własny racjonalizm Kartezjusza, z drugiej jednak w stosunku do nauki i poznawczych zdolności ludzkiego rozumu zachowywał sceptycyzm, w szczególności głosił wyższość serca, czyli poznania uczuciowego i intuicyjnego (fideizm). Sformułował słynną zasadę, według której należy żyć tak, jakby Bóg istniał, choćby nie miało się co do tego pewności.
Pascal ma ogromny dorobek jako matematyk. Nie dość, że sformułował strasznie ważną zasadę indukcji matematycznej (będziemy o niej mówić w tej książce) oraz część podstaw rachunku prawdopodobieństwa, to jeszcze odkrył ogólne kryterium podzielności dowolnej liczby całkowitej przez dowolną inną liczbę całkowitą oraz sposób obliczania współczynników w rozwinięciu dwumianu (x+y)n – czym właśnie zajmowaliśmy się powyżej. Jego dokonania w fizyce są też bardzo ważne – badał mianowicie ciśnienie atmosferyczne i zjawiska z zakresu hydrostatyki (tu jest też znane prawo Pascala, ale go nie przytoczymy, bo to ksiązka o matematyce, a nie fizyce). Odnotujmy jeszcze, że w 1642 r. – więc jako dziewiętnastolatek - skonstruował jedną z pierwszych maszyn do liczenia, dość prosty (ale genialnie pomyślany) sumator. Chciał podobno pomóc ojcu – który był poborcą podatków – w wykonywaniu jego zadań.
Borsuk, Karol (1905-82) to wielki polski matematyk; od roku 1938 profesor Uniwersytetu Warszawskiego, od roku 1952 członek PAN; specjalista w dziedzinie topologii, twórca słynnej teorii retraktów i teorii kształtu; autor doskonałych podręczników akademickich, w tym wspaniałej Geometrii analitycznej w n wymiarach (1950). Borsuk był autorem ok. 200 publikacji naukowych, w tym dwu monografii dotyczących teorii retraktów oraz teorii kształtu: Theory of Retracts (Monografie Matematyczne 1967, t. 44) oraz Theory of Shape (Monografie Matematyczne 1975, t. 59). W czasie okupacji wykładał na tajnych kompletach i brał udział w walce podziemnej, za co był więziony na Pawiaku.
Goldbach, Christian, urodzony w roku 1690 w pruskim Królewcu – czyli dzisiejszym Kaliningradzie – zmarły zaś w 1764 roku w Moskwie, był wielkim matematykiem rosyjskim pochodzenia niemieckiego. Swoją słynną hipotezę sformułował w liście do genialnego L. Eulera, ale nieco inaczej, niż robimy to dziś. Mianowicie, stwierdził on, iż każdą liczbę naturalną większą lub równą 6 można przedstawić w postaci sumy trzech liczb pierwszych. On również wypowiedział przypuszczenie, że każda liczba nieparzysta jest sumą co najwyżej trzech liczb pierwszych. Goldbach postawił też hipotezę dotyczącą sąsiednich liczb pierwszych, tj. par n, n + 2, gdzie obie liczby są pierwsze. Goldbach przypuszczał, że takich par jest nieskończenie wiele. Problem jest także wciąż otwarty.
Kartezjusz, Rene Descartes, (1596-1650), francuski filozof i matematyk, większość życia spędził w Holandii uciekając przed prześladowaniami ze strony Kościoła; filozofia jego opierała się na pewności, że poznanie jest dostępne każdemu dobrze pokierowanemu rozumowi. Swój dorobek w dziedzinie matematyki zawarł Descartes w traktacie La geometrie (1637); podał tam opis metody współrzędnych (kartezjański układ współrzędnych). Kartezjusz jest uważany za twórcę geometrii analitycznej, a jego badania geometrycznych własności krzywych metodami algebraicznymi doprowadziły do powstania rachunku różniczkowego i całkowego, a następnie geometrii różniczkowej. Wprowadził wiele współczesnych symboli matematycznych, a także zapoczątkował badania nad równaniami algebraicznymi.
Pascal ma ogromny dorobek jako matematyk. Nie dość, że sformułował strasznie ważną zasadę indukcji matematycznej (będziemy o niej mówić w tej książce) oraz część podstaw rachunku prawdopodobieństwa, to jeszcze odkrył ogólne kryterium podzielności dowolnej liczby całkowitej przez dowolną inną liczbę całkowitą oraz sposób obliczania współczynników w rozwinięciu dwumianu (x+y)n – czym właśnie zajmowaliśmy się powyżej. Jego dokonania w fizyce są też bardzo ważne – badał mianowicie ciśnienie atmosferyczne i zjawiska z zakresu hydrostatyki (tu jest też znane prawo Pascala, ale go nie przytoczymy, bo to ksiązka o matematyce, a nie fizyce). Odnotujmy jeszcze, że w 1642 r. – więc jako dziewiętnastolatek - skonstruował jedną z pierwszych maszyn do liczenia, dość prosty (ale genialnie pomyślany) sumator. Chciał podobno pomóc ojcu – który był poborcą podatków – w wykonywaniu jego zadań.
Borsuk, Karol (1905-82) to wielki polski matematyk; od roku 1938 profesor Uniwersytetu Warszawskiego, od roku 1952 członek PAN; specjalista w dziedzinie topologii, twórca słynnej teorii retraktów i teorii kształtu; autor doskonałych podręczników akademickich, w tym wspaniałej Geometrii analitycznej w n wymiarach (1950). Borsuk był autorem ok. 200 publikacji naukowych, w tym dwu monografii dotyczących teorii retraktów oraz teorii kształtu: Theory of Retracts (Monografie Matematyczne 1967, t. 44) oraz Theory of Shape (Monografie Matematyczne 1975, t. 59). W czasie okupacji wykładał na tajnych kompletach i brał udział w walce podziemnej, za co był więziony na Pawiaku.
Eratostenes z Cyreny (ok. 275 - ok. 194 p.n.e.), grecki filozof, astronom, matematyk i geograf; zajmował się także filologią, historią i muzyką. Od 236 zarządzał Biblioteką Aleksandryjską. Pierwszy dokonał pomiaru długości południka ziemskiego, wyznaczył kąt nachylenia ekliptyki do równika niebieskiego.
Euler, Leonhard Euler (1707-1783), szwajcarski matematyk, fizyk i astronom; od 1731 profesor w Petersburgu, 1741-1766 profesor w Berlinie; w roku 1766 powrócił do Petersburga, gdzie pracował (mimo całkowitej utraty wzroku) do końca życia; uważany za jednego z twórców nowoczesnej matematyki, wprowadził do niej wiele obecnie używanych oznaczeń. Opublikował ok. 900 prac naukowych, które dotyczyły niemal wszystkich znanych wówczas dziedzin matematyki, a także optyki, akustyki, mechaniki płynów, nawigacji, teorii ruchów Księżyca, budowy okrętów i in.; prace Eulera przyczyniły się szczególnie do rozwoju analizy mat., m.in. w zakresie funkcji trygonometrycznych, równań różniczkowych cząstkowych, rachunku wariacyjnego, ale też teorii liczb, teorii grafów i geometrii; Euler był również autorem wielu konstrukcji technicznych.
Gauss, Karol Fryderyk Gauss (1777-1855), niemiecki matematyk, fizyk, astronom i geodeta; uważany za jednego z największych w dziejach – obok Archimedesa i I. Newtona – matematyków świata; przez współczesnych zwany księciem matematyków. Jego prace dotyczą prawie wszystkich dziedzin matematyki, a także jej zastosowań w fizyce i astronomii. W każdej z tych dziedzin uzyskał nadzwyczaj ważne wyniki, w szczególności rozwinął teorię liczb, geometrię różniczkową, analizę matematyczną, teorię błędów (rozkład normalny); niektórych ważnych wyników nie ogłosił (o geometrii nieeuklidesowej, o teorii funkcji zespolonych).
Euler, Leonhard Euler (1707-1783), szwajcarski matematyk, fizyk i astronom; od 1731 profesor w Petersburgu, 1741-1766 profesor w Berlinie; w roku 1766 powrócił do Petersburga, gdzie pracował (mimo całkowitej utraty wzroku) do końca życia; uważany za jednego z twórców nowoczesnej matematyki, wprowadził do niej wiele obecnie używanych oznaczeń. Opublikował ok. 900 prac naukowych, które dotyczyły niemal wszystkich znanych wówczas dziedzin matematyki, a także optyki, akustyki, mechaniki płynów, nawigacji, teorii ruchów Księżyca, budowy okrętów i in.; prace Eulera przyczyniły się szczególnie do rozwoju analizy mat., m.in. w zakresie funkcji trygonometrycznych, równań różniczkowych cząstkowych, rachunku wariacyjnego, ale też teorii liczb, teorii grafów i geometrii; Euler był również autorem wielu konstrukcji technicznych.
Gauss, Karol Fryderyk Gauss (1777-1855), niemiecki matematyk, fizyk, astronom i geodeta; uważany za jednego z największych w dziejach – obok Archimedesa i I. Newtona – matematyków świata; przez współczesnych zwany księciem matematyków. Jego prace dotyczą prawie wszystkich dziedzin matematyki, a także jej zastosowań w fizyce i astronomii. W każdej z tych dziedzin uzyskał nadzwyczaj ważne wyniki, w szczególności rozwinął teorię liczb, geometrię różniczkową, analizę matematyczną, teorię błędów (rozkład normalny); niektórych ważnych wyników nie ogłosił (o geometrii nieeuklidesowej, o teorii funkcji zespolonych).
Goldbach, Christian, urodzony w roku 1690 w pruskim Królewcu – czyli dzisiejszym Kaliningradzie – zmarły zaś w 1764 roku w Moskwie, był wielkim matematykiem rosyjskim pochodzenia niemieckiego. Swoją słynną hipotezę sformułował w liście do genialnego L. Eulera, ale nieco inaczej, niż robimy to dziś. Mianowicie, stwierdził on, iż każdą liczbę naturalną większą lub równą 6 można przedstawić w postaci sumy trzech liczb pierwszych. On również wypowiedział przypuszczenie, że każda liczba nieparzysta jest sumą co najwyżej trzech liczb pierwszych. Goldbach postawił też hipotezę dotyczącą sąsiednich liczb pierwszych, tj. par n, n + 2, gdzie obie liczby są pierwsze. Goldbach przypuszczał, że takich par jest nieskończenie wiele. Problem jest także wciąż otwarty.
Kartezjusz, Rene Descartes, (1596-1650), francuski filozof i matematyk, większość życia spędził w Holandii uciekając przed prześladowaniami ze strony Kościoła; filozofia jego opierała się na pewności, że poznanie jest dostępne każdemu dobrze pokierowanemu rozumowi. Swój dorobek w dziedzinie matematyki zawarł Descartes w traktacie La geometrie (1637); podał tam opis metody współrzędnych (kartezjański układ współrzędnych). Kartezjusz jest uważany za twórcę geometrii analitycznej, a jego badania geometrycznych własności krzywych metodami algebraicznymi doprowadziły do powstania rachunku różniczkowego i całkowego, a następnie geometrii różniczkowej. Wprowadził wiele współczesnych symboli matematycznych, a także zapoczątkował badania nad równaniami algebraicznymi.
Jeleński, Szczepan (ur. 22 grudnia 1881 w Warszawie, zm. 27 maja 1949 w Poznaniu), inżynier i pisarz, popularyzator nauki. Używał pseudonimu Bohdan Katerwa i innych.. Napisał komedie Urwis (1918) i Igraszki z ogniem, a także nastrojową sztukę Przechodzień (1921); autor książek Lilavati, Śladami Pitagorasa, Pod strażą Sfinksa i innych. Uprawiał też publicystykę o tematyce religijnej. W okresie międzywojennym był dyrektorem "Księgarni św. Wojciecha" w Poznaniu (ta informacja pochdozi z Wikipedii)
Newton, Sir Isaac Newton (1643–1727) to angielski fizyk, astronom i matematyk; w roku 1705 otrzymał szlachectwo. Jego prace dotyczyły prawie wszystkich działów fizyki. W najważniejszym dziele, Philosophiae naturalis principia mathematica (1687), rozwinął naukę oprzestrzeni, czasie, masach i siłach, podając ogólny schemat rozwiązywania konkretnych problemów mechaniki, fizyki i astronomii; sformułował trzy prawa dynamiki oraz prawo powszechnego ciążenia; na ich podstawie opracował m.in. teorię ruchu planet, uzasadnił trzy prawa Keplera, wyjaśnił zjawisko precesji oraz zjawisko przypływu i odpływu. Prace Newtona wzakresie optyki dotyczyły m.in. zasad optyki geometrycznej, dyspersji światła, jego interferencji; w roku 1672 wysunął koncepcję korpuskularnej budowy światła. Opublikowaną w 1701 jego pracę oskali stopni ciepła i zimna często uważa się za początek nauki o cieple. W dziedzinie matematyki Newton, wraz z G. W. Leibnizem, jest współodkrywcą rachunku różniczkowego i całkowego; w roku 1669 przedstawił metodę numerycznego rozwiązywania równań, podał klasyfikację krzywych trzeciego stopnia na 72 rodzaje.
Neumann, John von (John von Neumann )(1903-1957), to matematyk amerykański pochodzenia węgierskiego, uważany za jednego z największych matematyków XX w.; podał m. in. teoretyczne zasady budowy komputerów (był współtwórcą pierwszych takich maszyn); napisał liczne prace na temat matematycznych podstaw mechaniki kwantowej, teorii mnogości, analizy funkcjonalnej, teorii gier i wielu innych działów matematyki teoretycznej, jak również jej zastosowań.
Pitagoras z Samos (ok. 572 - ok. 497 p.n.e.), grecki matematyk i filozof; półlegendarny założyciel słynnej szkoły pitagorejczyków w Krotonie. Nie pozostały po nim żadne pisma, więc trudno jest dokładnie odtworzyć jego poglądy, a uczniowie chętnie przypisywali mu swoje koncepcje. Jest uważany za twórcę początków teorii liczb. Przypisywane mu twierdzenie o trójkącie prostokątnym było znane dużo przed jego urodzeniem.
Riemann, Georg Friedrich Bernhard Riemann (1826-66) to genialny niemiecki matematyk i fizyk, autor podstawowych prac z teorii funkcji analitycznych i teorii liczb (hipoteza Riemanna – dotychczas nierozstrzygnięta i uważana za jeden z najtrudniejszych problemów matematycznych, jakie kiedykolwiek sformułowano – orzeka, że wszystkie miejsca zerowe omówionej wyżej funkcji zeta Riemanna leżą na pewnej prostej); twórca specjalnego rodzaju wielowymiarowej geometrii metrycznej (również nosi jego imię), która znalazła ważne zastosowanie w fizyce (m.in. w ogólnej teorii względności Einsteina). Zajmował się również szeregami trygonometrycznymi i teorią całki (całka Riemanna); jego prace wywarły olbrzymi wpływ na rozwój matematyki, niemal każda dała początek jakiejś teorii matematycznej.
Ulam, Stanisław Marcin (1909-84) to matematyk amerykański pochodzenia polskiego; początkowo związany z lwowską szkołą matematyczną. Od 1936 roku w USA. W latach 1944-67 pracował w ośrodku badań jądrowych w Los Alamos, wraz z Edwardem Tellerem współtwórca pierwszej amerykańskiej bomby wodorowej; prace głównie z teorii mnogości, teorii miary, topologii, teorii grup, rachunku prawdopodobieństwa, a także z zakresu techniki, informatyki, związków matematyki z biologią.
Newton, Sir Isaac Newton (1643–1727) to angielski fizyk, astronom i matematyk; w roku 1705 otrzymał szlachectwo. Jego prace dotyczyły prawie wszystkich działów fizyki. W najważniejszym dziele, Philosophiae naturalis principia mathematica (1687), rozwinął naukę oprzestrzeni, czasie, masach i siłach, podając ogólny schemat rozwiązywania konkretnych problemów mechaniki, fizyki i astronomii; sformułował trzy prawa dynamiki oraz prawo powszechnego ciążenia; na ich podstawie opracował m.in. teorię ruchu planet, uzasadnił trzy prawa Keplera, wyjaśnił zjawisko precesji oraz zjawisko przypływu i odpływu. Prace Newtona wzakresie optyki dotyczyły m.in. zasad optyki geometrycznej, dyspersji światła, jego interferencji; w roku 1672 wysunął koncepcję korpuskularnej budowy światła. Opublikowaną w 1701 jego pracę oskali stopni ciepła i zimna często uważa się za początek nauki o cieple. W dziedzinie matematyki Newton, wraz z G. W. Leibnizem, jest współodkrywcą rachunku różniczkowego i całkowego; w roku 1669 przedstawił metodę numerycznego rozwiązywania równań, podał klasyfikację krzywych trzeciego stopnia na 72 rodzaje.
Neumann, John von (John von Neumann )(1903-1957), to matematyk amerykański pochodzenia węgierskiego, uważany za jednego z największych matematyków XX w.; podał m. in. teoretyczne zasady budowy komputerów (był współtwórcą pierwszych takich maszyn); napisał liczne prace na temat matematycznych podstaw mechaniki kwantowej, teorii mnogości, analizy funkcjonalnej, teorii gier i wielu innych działów matematyki teoretycznej, jak również jej zastosowań.
Pitagoras z Samos (ok. 572 - ok. 497 p.n.e.), grecki matematyk i filozof; półlegendarny założyciel słynnej szkoły pitagorejczyków w Krotonie. Nie pozostały po nim żadne pisma, więc trudno jest dokładnie odtworzyć jego poglądy, a uczniowie chętnie przypisywali mu swoje koncepcje. Jest uważany za twórcę początków teorii liczb. Przypisywane mu twierdzenie o trójkącie prostokątnym było znane dużo przed jego urodzeniem.
Riemann, Georg Friedrich Bernhard Riemann (1826-66) to genialny niemiecki matematyk i fizyk, autor podstawowych prac z teorii funkcji analitycznych i teorii liczb (hipoteza Riemanna – dotychczas nierozstrzygnięta i uważana za jeden z najtrudniejszych problemów matematycznych, jakie kiedykolwiek sformułowano – orzeka, że wszystkie miejsca zerowe omówionej wyżej funkcji zeta Riemanna leżą na pewnej prostej); twórca specjalnego rodzaju wielowymiarowej geometrii metrycznej (również nosi jego imię), która znalazła ważne zastosowanie w fizyce (m.in. w ogólnej teorii względności Einsteina). Zajmował się również szeregami trygonometrycznymi i teorią całki (całka Riemanna); jego prace wywarły olbrzymi wpływ na rozwój matematyki, niemal każda dała początek jakiejś teorii matematycznej.
Ulam, Stanisław Marcin (1909-84) to matematyk amerykański pochodzenia polskiego; początkowo związany z lwowską szkołą matematyczną. Od 1936 roku w USA. W latach 1944-67 pracował w ośrodku badań jądrowych w Los Alamos, wraz z Edwardem Tellerem współtwórca pierwszej amerykańskiej bomby wodorowej; prace głównie z teorii mnogości, teorii miary, topologii, teorii grup, rachunku prawdopodobieństwa, a także z zakresu techniki, informatyki, związków matematyki z biologią.
bogmis |
Latest page update: made by bogmis
, Jul 2 2006, 12:56 PM EDT
(about this update
About This Update
Edited by bogmis
2 words added 1 word deleted view changes - complete history) |
|
Keyword tags:
indeks
informacja
ludzie
noty
More Info: links to this page
|
There are no threads for this page.
Be the first to start a new thread.
