Blaise (Błażej) Pascal (1623-62), - to francuski matematyk, fizyk, filozof i pisarz o dość oryginalnych poglądach. Z jednej strony przyjmował za własny racjonalizm Kartezjusza, z drugiej jednak w stosunku do nauki i poznawczych zdolności ludzkiego rozumu zachowywał sceptycyzm, w szczególności głosił wyższość serca, czyli poznania uczuciowego i intuicyjnego (fideizm). Sformułował słynną zasadę, według której należy żyć tak, jakby Bóg istniał, choćby nie miało się co do tego pewności.
Pascal ma ogromny dorobek jako matematyk. Nie dość, że sformułował strasznie ważną zasadę indukcji matematycznej (będziemy o niej mówić w tej książce) oraz część podstaw rachunku prawdopodobieństwa, to jeszcze odkrył ogólne kryterium podzielności dowolnej liczby całkowitej przez dowolną inną liczbę całkowitą oraz sposób obliczania współczynników w rozwinięciu dwumianu (x+y) do potęgi n – czym właśnie zajmowaliśmy się powyżej. Jego dokonania w fizyce są też bardzo ważne – badał mianowicie ciśnienie atmosferyczne i zjawiska z zakresu hydrostatyki (tu jest też znane prawo Pascala, ale go nie przytoczymy, bo to ksiązka o matematyce, a nie fizyce).


Odnotujmy jeszcze, że w 1642 r. – więc jako dziewiętnastolatek - skonstruował jedną z pierwszych maszyn do liczenia, dość prosty (ale genialnie pomyślany) sumator o nazwie "Pasqualine". Chciał podobno pomóc ojcu – który był poborcą podatków – w wykonywaniu jego zadań.